Χαμένοι στο Περού μέσα σε τραίνα

Είχα να σου πω άλλα τόσα.

Αλλά δε στα είπα.

Ξέρεις.

Όλοι όσοι μου μοιάζουν ξέρουν.

Λόγια κομμένης σκηνής .

Αυτή είναι η τέχνη μου .

Να υπερβάλω

και να κάνω τον μαλάκα.

Για αυτό σου γράφω

και δε στα λέω από κοντά.

Οι πιο περίεργοι άνθρωποι

που γνώρισα ποτέ,

είναι οι επιβάτες ενός τραίνου

χωρίς πόρτες

και προορισμό.

Καταλαβαίναμε ο ένας την σιωπή του άλλου.

Αλλά κολλούσαμε στα λόγια.

Μάλλον εγώ φταίω πάλι.

Θα ράψω το στόμα μου

και θα μιλάω από τα μάτια.

Στοπ.

Δε μου άρεσε.

Πάμε πάλι από την αρχή.

Θα μείνεις εδώ μέχρι να το πετύχω.

Κάποια μέρα θα σε κοιτάω

και θα βλέπω το κενό.

Τα φώτα έσβησαν.
3

2

1

Πάμε πάλι από την αρχή.

Καινούριος καπνός

Για άλλη μια φορά φοράω ότι είναι καθαρό.

Καινούρια παπούτσια.

Καινούρια μπλούζα.

Καινούρια διάθεση.

Όλα αποστειρωμένα.

Τίποτα δεν έχει πάρει το σχήμα του σώματός μου.

Μέχρι και στις μέρες

και στα βράδια

εγώ προσαρμόστηκα.

Αποφάσισα να είμαι δεκτικός.

Η σφαίρα παραμόρφωσε το κεφάλι μου.

Την επόμενη φορά θα της αλλάξω σχήμα εγώ.

Μυρίζεις καπνό από 1^η Δεκέμβρη.

Δεν απέρριψα την συνήθεια

γιατί συνήθισα την απόρριψη.

Λογικό άλμα νούμερο 19.

Μυρίζεις καπνό από 1^η Δεκέμβρη.

Ο καιρός έχασε το μυαλό του.

Μα εμείς δεν έχουμε μυαλό,

ούτε καιρό για χάσιμο.

Μυρίζεις καπνό από 1^η Δεκέμβρη.

Θα σε καπνίζω για να σε νιώθω μέσα μου.