Lullaby

Έχω σταματήσει την ώρα 2 φορές μέχρι τώρα

και άλλες 9 όταν δεν έβλεπες.

Θα έχω πάντα πικρή γεύση στο στόμα μου

και μια εικόνα με δύο ανθρώπους ξαπλωμένους στο πάτωμα.

Θα μου λες ότι χιονίζει και ας είναι καλοκαίρι,

θα σου φτιάχνω τους γιακάδες

και θα ξεχνάω κάθε πρωί πως πίνεις τον καφέ σου.

Αλλά εσύ δε θα πίνεις καφέ

και θα βαριέσαι να μου θυμίζεις πράγματα που δε θυμάμαι.

Θα μιλάω με τσιγάρα για χορό

και θα μετράω σε καθρέφτες τις άσπρες μου τρίχες.

Εσύ θα ξαπλώνεις στο πάτωμα και θα μου λες ότι χιονίζει.

Τότε θυμωμένα θα σου λέω ότι σκάω από την ζέστη

και εσύ πάλι δε θα μου απαντάς.

Οι μέρες θα φεύγουν και θα νοιώθω ότι μου κόβεται η φωνή.

Θα βάφω τον  τοίχο σου κάθε βράδυ με το ίδιο χρώμα.

Και εσύ θα ενθουσιάζεσαι ολοένα και λιγότερο.

Θα σου διαβάζω εφημερίδες

με ψεύτικες ειδήσεις και με τα νέα από τον πόλεμο.

Μα δε θα υπάρχει πόλεμος.

Και εσύ δε θα καταλαβαίνεις την μεταφορά.

Θα μένεις ξαπλωμένος στο πάτωμα και θα με ρωτάς αν έξω χιονίζει ακόμη.

Μα το μόνο που θα έχω να πω είναι ένα κοφτό όχι.

Στο τασάκι τα τσιγάρα μας θα κάνουν σεξ

και θα συνειδητοποιήσω τότε

πως δε σε έχω δει ποτέ γυμνό

και ότι έχω μέρες να ακούσω το αγαπημένο σου τραγούδι.

Θα πάω ένα πρωί για τσιγάρα

και όταν γυρίσω δε θα είσαι στο πάτωμα.

Θα είσαι δίπλα στην πόρτα

και γεμάτος αμηχανία θα σε ρωτήσω αν χιονίζει.

Τότε θα πάρεις τα τσιγάρα μου

και πριν φύγεις θα μου πεις

Πρέπει να φύγω 

γιατί έξω το έστρωσε 

και άρχισε να χιονίζει μέσα.

Όταν ανοίξεις την πόρτα

Θα καταλάβω πως ο πόλεμος υπήρξε

και νικήσαν οι άλλοι.

Τελικά,

εγώ δεν είμαι καλός στις μεταφορές.

Ένα έργο μίας ώρας σε λεπτά και άλλα τρία

Πράξη 1η

Ρε γαμώτο.

Εγώ ήθελα να φέρω την άνοιξη πριν έρθεις.

Ήθελα να μου ανοίξεις μια τρύπα στο κεφάλι

και να ξεράσεις μέσα τις θεωρίες σου

από βουλιμία

τρώγοντας το ένα ψέμα μετά το άλλο.

Πόσο να αντέξω και εγώ ;

Να μου λες συγγνώμη

κάθε φορά που δεν γαμάς άλλον

πριν από εμένα.

Να σου χαϊδεύω τα μαλλιά

και να μου λες πόσο με μισείς και θέλεις να πεθάνω.

Τίποτα δε θα αλλάξει.

Ή μάλλον όλα θα αλλάξουν για να μείνω ίδιος εγώ.

Ήθελα κάτι να σου πω πάντως.

Στην 2η πράξη οι μέρες θα περνούν

και εγώ θα προσθέτω κρίκους στις αλυσίδες μου.

Κάθε μέρα και κρίκος.

Έτσι τα βράδια θα απομακρύνομαι και λίγο ακόμα.

Τι να τον κάνω τον χρόνο ;

Να βρω ένα καλό αστείο έψαχνα

για αυτή τη γαμημένη αναγνώριση

από εσένα και τους ενόρκους φίλους σου.

Υπήρξες !!

Υπήρξες και ήσουν μαζί μου !!

Υπήρξες !!

Σε θυμάμαι μαζί μου !!

Γιατί δε με πιστεύεται ;

Μπορώ να φέρω αποδεικτικά στοιχεία.

Έχω κρατήσει όλα τα εισιτήρια που πήραμε μαζί

και ρούχα που είχα κλέψει κρυφά από την τσάντα σου.

Όχι κύριε ανακριτή.

Δεν ήθελα να τα φορέσω.

Ήθελα κάτι να του πω.

Πράξη 3η

Ρε γαμώτο δες.

Ήθελα να βρω κάτι που να θυμίζει

δύο χρόνια σε μία ώρα και άλλα τρία λεπτά.

Ήθελα να μάθεις να αναπνέεις από το στόμα μου.

Ήθελα να τους κάνω να κλάψουν που δεν σε έζησαν

και που ποτέ δε θα σε ζήσουν όπως εγώ.

Γιατί μπορώ να με πουλήσω ακριβότερα από όσο νομίζεις.

Ήθελα κάτι να σου πω.

Και θα στο πω τώρα που δεν ευθύνεσαι εσύ για αυτό.

Είμαι ευτυχισμένος.

Υ.Γ. Εσύ ;

Ημερολόγιο ενός προϊόντος

Οι μέρες μας

σαν κυλιόμενες σκάλες.

Πάνε προς τα πίσω

σε εμπορικό κέντρο

φτιαγμένες απλά

για να περνάνε.

Και εμείς

επιβάτες του τίποτα

κινούμαστε χωρίς να προχωράμε

με όνειρο να αγοράσουμε

όνειρα άλλων.

Άνθρωποι κυνηγάνε

προϊόντα και ανθρώπους

με όπλα που εκσφενδονίζουν τιμές.

Κάποιοι είναι εύκολοι

και πρόθυμα σηκώνουν το χέρι

θέλοντας να αποκτήσουν τιμή

γιατί η αυτοεκτίμηση τους έπεσε βαριά.

Μα κάποιοι αρνούνται

να γίνουν ψόφια αντικείμενα

σε χρωματιστά κοντέινερ

και γίνονται αιτίες επανάστασης.

Αναγκασμένοι να κοστολογήσουν

τον εαυτό τους αργότερα

όσο 10 πακέτα τσιγάρα.

Αλλά εσένα δε σε νοιάζουν αυτά.

Πιάνεσαι από λέξεις

και γίνεσαι όπλο μαζικής καταστροφής.

Γιατί όταν λείπεις

ο κόσμος αρχίζει να σου μοιάζει

και ο πόλεμος γίνεται όμορφος.

Η αυτοκαταστροφή μυρίζει Chanel νούμερο 22

ανάμεσα στα ράφια του Σούπερ Μάρκετ.

Κοιτάω μόνο το πάτωμα.

Και χωρίς να σε βλέπω

ξέρω ότι είσαι κάπου εδώ κοντά.

Όλη μας η ζωή 

ένα άσκοπο περπάτημα

στους διαδρόμους των απορρυπαντικών.

Με κούρασε η κολόνια σου.

Θα φορέσω μαύρο μαντίλι

και με δάκρυα στα μάτια,

από την ασφυκτική ατμόσφαιρα,

θα κηρύξω επανάσταση.

Δε θα μου βάλω τιμή.

Στον διάδρομο με τις προσφορές

θα βρεις φθηνή αγάπη.

Δε με πουλάω αυτή τη φορά.

Ψάχνω τίτλο για κάτι μπλε σκούρο

Κοίτα.

Εγώ θα σκοτώσω το κενό.

Και θα σου ψιθυρίσω κάτι

στο σκοτάδι.

Όχι για πολύ.

Θα διαρκέσει λίγο.

Όσο το βράδυ μας.

Τα σημάδια που άφησες

στο δέρμα μου

ακόμη και αυτά

κράτησαν  περισσότερο.

Σου δίνω λιγότερα

και ότι απομένει παίρνω.

Ράβω την ζωή μου

με τα φθηνότερα ράμματα

και περιμένω

να μολυνθώ .

Δε ξέρω τι είναι σημαντικό

και τι θα μου τινάξει τα μυαλά

στον αέρα.

Ξέρω ότι κλαίω.

Δε σου κλαίγομαι.

Ο ένας με σημάδεψε.

Ο άλλος με άφησε πίσω.

Και ο άλλος με πέρασε απέναντι στο δρόμο

για να με γυρίσει

πάλι πίσω

από εκεί που ξεκίνησα.

Ξερνάω

και λούζομαι με ότι βγάλω.

βγάζω αλήθειες

Αίμα

Και συνήθειες.

Συνήθειες μιας ζωής

ενός άσχημου πρωταγωνιστή

που πάντα τον τρόμαζαν οι κομπάρσοι.

                               

Καπνίζω τα πιο όμορφα τσιγάρα

για να νοιώσω λίγο όμορφος.

Τουλάχιστον μέσα μου.

Ζαλισμένο άρθρο 334

Στη υγειά μας μωρό μου.

Πως περνάς ;

Σήμερα θυμήθηκα

τα χρώματα που έβλεπα

στο κεφάλι σου.

Και άλλα τόσα που ένοιωσα.

Τι είμαι ακριβώς ;

Μπορείς να με ορίσεις ;

Ζω την κάθε μου μέρα

σαν αύριο να ξημερώνει Δευτέρα.

Με το ίδιο άγχος.

Από το δημοτικό.

Αλλά σήμερα είναι Παρασκευή.

Και σαν Παρασκευή θα την ζήσω.

Βρες την λογική στις λέξεις μου.

Με είπαν εύκολο

χωρίς να ξέρουν

πόσο δύσκολο μου είναι.

Δεν έχω πάρει τίποτα.

Μπορώ να στο ορκιστώ.

Μόνος νοιώθω γαμώτο.

Θα καταλάβεις την ζωή μου

όταν σου βάλω ένα πιστόλι

στο στόμα

και σου πω τραγούδα.

Πως νιώθεις ;

Είναι αρκετά ρεαλιστικό ;

θα μετρήσω τον χρόνο σε τσιγάρα

και ουσίες που με διαλύουν.

Σε αντικατέστησα με ουσίες μωρό μου.

Τις ίδιες ψευδαισθήσεις μου προκαλούν

αλλά χωρίς να με σκοτώνουν αργά.

Μπαμ και κάτω.

Μη μετράς τις τρύπες

στα χέρια μου.

Κάθε μέρα

και μία παραπάνω.

Στο κεφάλι μου κοίτα.

Εκεί θα ανοίξω μεγαλύτερη.

Και βάση Ποινικού Κώδικα

θα σε βγάλω μια και καλή.

Γυαλιά στα χέρια μου

Αίματα στο πάτωμα

Χρώματα στις σκιές μας

Το γκρι σου

δεν υπάρχει πια.

 Έξωση

από το κεφάλι μου.

Βαρέθηκα τις Δευτέρες μας.

70 μπλε σκούρες γραμμές

Άνθρωποι διάφανοι.

Άνθρωποι περαστικοί.

Άνθρωποι ακροβάτες.

Όλοι τους τρομακτικοί.

Δε διακρίνεις χρώματα

στα πρόσωπά τους.

Όμως βλέπεις καθαρά

κάτω από το δέρμα τους

όλο το νευρολογικό τους σύστημα.

Και εγώ

στον πάτο μιας αντεστραμμένης πυραμίδας

περιμένοντας καιρό.

Ας μιλήσουμε για την σκιά.

Ένα κράμα

ζωής που έρχεται

και ζωής

που έχει ήδη σβήσει.

Όλη η σκηνογραφία του κόσμου

εμπνευσμένη από αυτόν.

Δεν είναι πρωταγωνιστής.

Όλη η παράσταση έχει γραφτεί για αυτόν.

Δεν έχει υπόσταση.

Όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από αυτόν.

Δεν είναι άνθρωπος.

Συγγραφέας είναι.

Και κάποτε έγραψε αυτό :

“Άνθρωπος φτιαγμένος από γυαλί”

Σήμερα πάλι

Ξύπνησα ιδρωμένος

Σήμερα πάλι

Είδα όνειρο ότι έπεφτα

Σήμερα πάλι

Ένιωσα το γκρι της ξεφτίλας

Σήμερα πάλι

Θα πω αύριο

Πάλι αύριο λοιπόν

Μήπως και οι λέξεις

Βγάλουν κάποιο νόημα

Θα μετρήσω ανθρώπους

Για τους οποίους υπάρχω

Μήπως και με πάρει

Ο ύπνος ξανά

Ένα

Δύο

Παύση

πάλι από την αρχή

Καληνύχτα

Θα σε δω ξανά

Στην άλλη πλευρά του καθρέφτη

Αύριο

Πάλι αύριο

Καληνύχτα

Πάλι

Και από το τέλος στην αρχή ξανά

Αν θέλεις να κρατήσεις κάτι

κράτα αυτό.

Είναι οριακά όμορφο

αλλά αρκετά αληθινό.

Θα πεθάνω για πολλούς

όμως για έναν θα ζω.

Και αν χαθώ στον πάτο

κράτα αυτό.

Περιμένω

να πεθάνω

και ξανά να γεννηθώ.

Περίμενε

ή σκότωσέ με.

Δε μοιάζει λογικό.

Είναι όμως όλα

όσα με έμπνευσες να πω

Κάπου πίσω από το ουράνιο τόξο

Αισθητική νοσοκομείου

Παντού               

Και δε μπορώ να ταυτιστώ

Άσπρο παντού

Μπορείς να δεις την ζωή σου

Μέσα από την μπλούζα μου

Την ζωή που δεν έζησες

Και άλλες τόσες

Που δεν προσπάθησες να ζήσεις

Φτάνει για σήμερα

Η παθητική μου στάση

Τα καταστρέφει όλα

Όλα όσα ζήσαμε

Και αυτά που λέγαμε

 ότι θα καταφέρουμε

μα δε καταφέραμε τίποτα

Και χορεύουμε στον δρόμο

Στο ρυθμό της

Τζούντι Γκάρλαντ

Με έναν ψυχαναγκασμό στα μάτια

Μη τυχών

Και διαφέρουμε από το σύνολο

Ένα σύνολο κανόνων

Και διαταγών

Ήμαστε άχρηστοι

Άχρηστοι

Κοίτα

Το βλέπω καθαρά πλέον

Φάγαμε τη ζωή μας κλαίγοντας

Επειδή λέει δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα σωστά

Όσο άχρηστος και αν νοιώθω

Όσο μικρός και αν φαίνομαι

Κάπου πίσω από το ουράνιο τόξο

Θα διαλέξω εγώ τον θάνατό μου

Δε θα κάτσω άλλο να κλαίγομαι

Τώρα όμως μιλάω για σένα

και για μένα

Αν περάσεις καμιά βόλτα από εδώ

Και σου λείψω ξαφνικά

Ψάξε με

Θα είμαι κάτω από το χρώμα σου

Εκείνο το χρώμα

που μυρίζει παράνοια

Ανάβω τσιγάρο

Και σου χαμογελάω

Καληνύχτα

Θα τα πούμε σε μια άλλη βροχή

Ο τρελός ακροβάτης

Ακροβατώ

Στα καλώδια

Μιας παρατημένης πόλης

Θα έλεγες ότι δε βλέπεις χρώματα

Πουθενά

Εγώ όμως βλέπω

Γκρι

Μόνο γκρι

Να πνίγει τα πάντα

Σιγά σίγα

Γκρι ουρανοξύστες

Γκρι αέρας

Γκρι ζωή

Νόμιζα με είχες νικήσει

Η ατμόσφαιρα

Είναι γεμάτη

Από τοξικές σκέψεις

Και μνήμες

Έτσι κάθε βράδυ

Βγαίνω

Μήπως και πνιγώ

Από την απομόνωση

Χρειάζομαι μπογιές

Και φυτά

Για να ξαναφτιάξω

Την πόλη μου

Όχι πόρτες

Ούτε τοίχους

Τίποτα που να με περιορίζει

Σε αυτή την πόλη

Θα μυρίζει παντού αγάπη

Εσένα όμως η αγάπη σε σκοτώνει

Για αυτό μωρό μου

μη την πλησιάζεις πολύ

Θα ζούμε μαζί

Σε μια σπηλιά

Χωρίς καθαρό αέρα

Θα είμαι εγώ εκεί

Αυτός που έλεγες

Πως τα κάνει όλα ωραία

Θα ζω μια άλλη ζωή

Μη σκοτώνεις άλλους

Σκότωσε ξανά εμένα

Χώμα απο χρώματα

Στιγμή αναμονής

Όταν περιμένω τρομάζω

Πες το μου

Μη με λυπάσαι

Μελοποίησε τη φαντασία σου

και πες το μου με νότες

Όπως και να έχει όμως

το ξέρω από τώρα

Φάλτσα θα μου ακουστεί

Όντως δε σε θέλω εδώ

Όντως δε με ρώτησες

Κανείς σχεδόν δε ξέρει τι εννοώ

Κανείς σχεδόν δε ξέρει για τι χρώμα γράφω

Ούτε εσύ

Μάλλον ούτε εγώ

Ξεφτίλα

Παράκρουση

Και επαναλαμβανόμενοι θάνατοι

Ελλάδα-Αγγλία

Μηδέν-Ένα

Η ιστορία του Γκρι

Μιλάμε

Πονάμε

Μα δε λέμε τίποτα

Περιμένουμε κλαίγοντας πίσω από μια χαμογελαστή γκριμάτσα

Όχι χαρούμενη

Χαμογελαστή

Μα μέχρι πότε θα περιμένουμε ;

Μέχρι πότε ;

-Μήπως φταίω εγώ ;

-Όχι αγάπη μου. Όλο οι άλλοι φταίνε

όλο οι άλλοι

πάντα οι άλλοι

-Την επόμενη φορά όμως θα γίνω ακριβός αυτό που θέλεις.

Να το ξέρεις

Κάτσε κάτω και κλείσε τα μάτια

Μη νιώσεις τίποτα

Απλά άκου

Άκουσε αυτόν που ανασαίνει δίπλα σου

Τώρα κλαίει

Άκουσε καλά

Βουβές κραυγές κάνουν κρότο όταν πέφτουν στο πάτωμα

Η σιωπή του ουρλιάζει ένα όνομα

Και ένα χρώμα

Γκρι

-Γιατί να μη σε είχα γνωρίσει νωρίτερα ;

-Μου θυμίζεις εμένα

-θέλω να σε ξαναδώ

-Δε φταις εσύ, απλά ο κόσμος είναι ηλίθιος

 Δε φταις !

Ποτέ δε φταις !

Εσύ δε φταις ποτέ !

Έχω μια ιδέα για την επόμενή μας νύχτα.

Θα ξαπλώσεις δίπλα μου και θα μου πεις

Πως η ευτυχία πονάει

Θα μου πεις να μην αφήνω τους άλλους να μου δίνουν φτερά

Γιατί μπορούν να μου τα σκίσουν όποτε γουστάρουν

Θα μου πεις πως το μόνο που ήθελες ήταν να γεμίσεις ένα κενό σου

Ότι δε θέλεις να με ξαναδείς ποτέ

Μέτα θα σηκωθείς για να φύγεις πάλι

Και πριν με ξεχάσεις ξανά

Θα μου πεις όλη την αλήθεια κρυμμένη σε μία φράση

-Τελικά μικρό μου, ίσως να φταις λίγο και εσύ !

Και έτσι το γκρι 

θα γίνει πάλι μαύρο μετά.

Παρόλο που.. τι ;

Μυρίζει σκόνη και καμένο ξύλο

Είναι αυτός είπα μέσα μου

Κοίταξα γύρω μου και δεν είδα τίποτα

Μόνο δέντρα να χαϊδεύονται με τις άκρες των κλαδιών τους

Μετά έκλεισα τα μάτια μου και πίεσα τον εαυτό μου

Τον πίεσα πολύ μέχρι που άρχισα να κλαίω

Μετά δεν ένοιωθα τίποτα

Το τραγούδι έλεγε

Θα σκάσω προκειμένου

Να μάθεις ότι μου λείπεις

Προκειμένου να μάθεις

Πως στην καρδιά μου

Κάνεις πάντα ρουλ.

Ρώτησα τον κόσμο για εσένα

Μα το μόνο που ήθελα ήταν να μάθω με τι χρώμα σου μοιάζω

Δε σε ρώτησα αν και είχα την ευκαιρία

Προτιμούσα  να σε κοιτάζω μόνο

Και να σε ακούω να μιλάς

Κατάντησα βαρετός

Κατάντησα να με βαριέμαι και εγώ ο ίδιος

Δε μπορώ άλλο περίμενε

Θέλω να το ζήσω

Μπορώ ;

Δε μου αξίζει ;

Μας αξίζει μια άλλη ζωή ρε γαμώτο μου

Μια ζωή χωρίς  περίμενε

Μια ζωή που θα είμαστε εμείς

Και όχι πάντα οι άλλοι

Στην Άκρη

Μου θυμίζεις το πρώτο μου αγόρι

Και το πρώτο μου φιλί

Τι και αν δε βλέπαμε ;

Ήξερα ότι είσαι λίγα χιλιόμετρα δίπλα μου

Ζούμε μέσα στην αντίφαση

Και νομίζουμε πως κάποιος νοιάζεται πραγματικά

                                                      ΚΑΝΈΙΣ δε νοιάζεται μωρό μου

                                                                                        ΟΎΤΕ ΕΣΎ

 Γιατί να δένομαι πάνω σε καράβια ;

Θα ξεκινήσω να δένομαι σε πιο βαριά πράγματα

Σε κτίρια

Σε πόλης ολόκληρες

Θα ανασαίνω μέσα από την ασφάλειά μου

              Ποιος ;

                 Κανείς

Μου είπες δε ξέρεις τι σου θυμίζω

Έβλεπα μπλε

Κόκκινο

Πράσινο

Και πορτοκαλί

Αρκετό πορτοκαλί

Είδες ;

Μοιάζουμε και σε αυτό !

Και πάνω που είπα μεγαλώνω

Με έκανες να νιώσω τόσο δα μικρός !

Σε νοιάζει ;

Αλήθεια

Σε νοιάζει ;

ΌΧΙ

Κανείς

Ποτέ

Πραγματικά

Κανείς

Για εμένα

Ποτέ

Και πάνω που είπα ομορφαίνω

Με έκανες να νιώσω τόσο άσχημος

Ίσως έτσι λειτουργεί τελικά ο κόσμος

Μαθαίνει να φεύγει

Για να μη μάθει να ξεχνάει..