Δυο γωνίες έχουν κοινή διχοτόμο σελ. 7.49

Δεν θέλω να είμαι ένα όμορφο αγόρι

Ένα όμορφο αγόρι

Ένα όμορφο άτομο που θα φλερτάρεις σε ένα πάρτυ

Σε ένα πάρτυ ένα όμορφο άτομο και μια γωνία

Μια γωνία με φτερά στην πλάτη και ένα άλλο

Ένα άλλο λογικό άλμα χωρίς πραγματικό λόγο να υπάρχει

Όπως η δουλειά σου

Η δουλειά σου δεν είναι καν πραγματική

Όπως πραγματική είναι η χρυσόσκονη

Και ένας σκύλος

Και μια μέρα

Χωρίς η μέρα να πρέπει να είναι πραγματική γιατί είναι δικιά μας

Δε θέλω να είμαι μια γωνία

Γιατί οι γωνίες βαραίνουν το κέντρο

Δεν θα ήθελα να είμαι ούτε χρυσόσκονη

Γιατί η χρυσόσκονη παράγετε στην Κρήτη

Και που να τρέχουμε μέχρι εκεί για να καπνίσουμε

Δεν θα ήθελα να είμαι μια τελεία

Γιατί έτσι τελειώνεις τις φράσεις σου

Θα ήθελα να είμαι κόμμα

Δε θα ήθελα να είμαι θα

Γιατί στα θα τα πάω καλά

Και μόνο σε αυτά μένω

Θα ήθελα να είμαι το βιβλίο στα χέρια σου όταν κοιμάσαι

Ή μια τρίχα που πετάς από τα φρύδια σου

Θα ήθελα να είμαι ένας γλάρος κομπάρσος σε ταινίες

Ή να είμαι υγρό που κάνει ελεύθερη πτώση όταν τελειώνεις μαζί μου

Θα ήθελα να είμαι ένας μπούφος που δεν μπορεί να πει το ΜΠΟΥ

Ή ένα παπάκι χωρίς φύλο και φτερά

Θα ήθελα να είμαι φτερά στην πλάτη μιας γωνίας

Ή ένα όμορφο αγόρι που χορεύει για να το προσέξεις

Να το προσέξεις για να το φλερτάρεις

Να το φλερτάρεις για να είναι πραγματικό

Θα ήθελα να είμαι πραγματικός και ας είμαι μια μέρα μας

Και δε λέω μου γιατί το θα δεν είναι πραγματικά δικό μου

Όπως πραγματικά δεν είναι πραγματικό

Αν με άκουγες θα με ερωτευόσουν λίγο

Και ας μην έχω πραγματική δουλειά 

Για καλημέρα ή ότι μας βολέψει

Πίκι πίκι.

Πολλές άγνωστες κυρίες

με καινούρια σιδερωμένα ρούχα.

Τι μέρα λες να ναι ;

Σε χτυπούσα το κουδούνι όλο το βράδυ.

Όχι για να σου ψιθυρίσω.

Ήθελα να πάμε για ποδήλατο.

Ήρθα με ένα κάτω από το σπίτι σου.

Όταν με κοιτούσε ο περιπτεράς

έκανα ότι στρίβω τσιγάρο.

Όταν ένας περαστικός με ρώτησε ‘’τι ώρα είναι ;’’

Του είπα

‘’η ώρα είναι μια κοινωνική κατασκευή για να μπορούν να οριοθετούν τα σιντριβάνια τους’’

Και αυτός με ρώτησε με μεγάλη έκπληξη

‘’και τι κατασκευάζει ;’’

Τότε κατάλαβα πως μόνο μια κυρία

με κόκκινα μαλλιά

θα καταλάβαινε τι είπα.

Αν πάμε βόλτα με τον Ρούντι

θα σε βάλω στη σέλα

και στο μπροστινό φρένο

θα κρεμάσουμε κορδέλα.

Ξέρω μια λίμνη.

Θα πλησιάσουμε ήσυχα.

Θα βγάλω το μαχαίρι από την κάλτσα μου,

θα με κρατήσεις για να μη βρέξω τα πόδια μου

και θα σου κόψω μια φέτα απ το φεγγάρι.

Αν πάλι δε θέλεις

ή δεν προλαβαίνεις

μπορούμε να πάμε μια άλλη φορά

και να κοιμηθούμε και το βράδυ μαζί.

Αν θέλεις.

Δε θα σε διώχνω απ το κρεβάτι

μουρμουρίζοντας εικόνες.

Θα είμαι ακίνητος

σαν να είμαι σε κώμα πολλά χρόνια

έτοιμος να ξυπνήσω.

Ξύπνα με όμως

αν πρέπει να φύγεις.

Δε θέλω να φύγεις έτσι.

Πολλοί έφυγαν έτσι

και δεν είπαν τίποτα.

Και ούτε που μάθανε ποτέ

να κάνουν ποδήλατο

και ούτε που

φάγανε φεγγάρι σε μια λίμνη.

Μάλλον θα τους έπεσε βαριά η βόλτα για βραδινό.

Και μάλλον δε κοιμήθηκαν ποτέ ξανά μαζί μου.

Αν είχες κόκκινα μαλλιά θα καταλάβαινες,

έχεις τουλάχιστον κόκκινο κραγιόν.

E for Glow

Κομμένα λόγια

για ανθρώπους που δεν άκουσαν.

Καμένες ώρες

για ψυχές που δεν το άξιζαν.

Χαμένες σκέψεις

για πληγές που με στιγμάτισαν.

Τρύπια χέρια

για ζωές που δεν προσπάθησαν.

Θέλω να με χτυπήσεις

Εδώ

Εδώ

Εκεί

Και εδώ ξανά.

Μήπως και πεθάνω ξανά.

Γιατί ξανά βαρέθηκα να ζω.

Είναι αυτή εκεί

εκείνη

Που το όνομα της

Δηλώνει την πραγματική της ιδιότητα

Λάμπει

Αλλά το κρατάει κρυφό

Πρέπει να δεις μέσα της

Για να σου φωτίσει τον κόσμο

Κάποτε την έκοψα σε μικρά κομμάτια

Και την κάπνισα

Κοιμάται περίεργα

Και δεν ξοδεύει τον εαυτό της εύκολα

Δε συνηθίζει να ζωγραφίζει το πρόσωπο της

Για να δήξει στον κόσμο αυτό που είναι

Ψιτ ! Εσύ

Ναι εσύ

Είναι όμορφη η ζωή

Να το θυμάσαι

               *

Εμένα οι φίλοι μου

Είναι τα πορτοκαλί φώτα της πόλης

Και αν το βράδυ χάνεσαι

Ξέρεις τουλάχιστον

ότι δεν προχωράς

στα τυφλά

Περιμένω να χαθώ

για να τους βρω ξανά

Λίγο σκοτάδι να κεράσω ;

Ψιτ ! εσύ

Ξανά εσύ

Ναι

Να το θυμάσαι

Και ας ξεχνάς να θυμηθείς

Ο τρελός ακροβάτης

Ακροβατώ

Στα καλώδια

Μιας παρατημένης πόλης

Θα έλεγες ότι δε βλέπεις χρώματα

Πουθενά

Εγώ όμως βλέπω

Γκρι

Μόνο γκρι

Να πνίγει τα πάντα

Σιγά σίγα

Γκρι ουρανοξύστες

Γκρι αέρας

Γκρι ζωή

Νόμιζα με είχες νικήσει

Η ατμόσφαιρα

Είναι γεμάτη

Από τοξικές σκέψεις

Και μνήμες

Έτσι κάθε βράδυ

Βγαίνω

Μήπως και πνιγώ

Από την απομόνωση

Χρειάζομαι μπογιές

Και φυτά

Για να ξαναφτιάξω

Την πόλη μου

Όχι πόρτες

Ούτε τοίχους

Τίποτα που να με περιορίζει

Σε αυτή την πόλη

Θα μυρίζει παντού αγάπη

Εσένα όμως η αγάπη σε σκοτώνει

Για αυτό μωρό μου

μη την πλησιάζεις πολύ

Θα ζούμε μαζί

Σε μια σπηλιά

Χωρίς καθαρό αέρα

Θα είμαι εγώ εκεί

Αυτός που έλεγες

Πως τα κάνει όλα ωραία

Θα ζω μια άλλη ζωή

Μη σκοτώνεις άλλους

Σκότωσε ξανά εμένα

Υποτονικά

Άνθρωποι τσιγάρα

Σε γεμάτο τασάκι

Αν δε καπνίζεις δε καταλαβαίνεις

Κάθε τζούρα μία απώλεια

Μία συγχώρεση

Μια μέρα θα γνωρίσεις  τον έρωτα έλεγαν όλοι

Ψεύτες

Δε συγχωρώ κανέναν σας

Μου δώσατε φτερά

Για να με δείτε να τσακίζομαι

Κάθε φορά που σε γνωρίζω είμαι άλλος

Δεν είμαι εγώ

Ποτέ δεν ήμουν

Πες μου την αλήθεια

Ποιόν εαυτό μου προτιμάς ;

Κάθε άνθρωπος και ένα τρένο

Η ζωή είναι στάσεις

Και σταθμοί

Για εσένα στάση ήμουν

Κάθομαι και σου γράφω κοιτώντας έξω από το παράθυρο

Γλυκιά η ζωή ε ;

Όλα είναι ήρεμα εδώ

Κανείς δε μιλά

Επικρατεί παντού στον κόσμο ησυχία

Για πόσο ακόμα ;

Αρχίζω να φοβάμαι

Τα πάντα είναι ήρεμα εδώ

-Ακούει κανείς ;

-Θέλω μία ακόμα ευκαιρία

-Ακούει κανείς ;

-Ας μου απαντήσει κάποιος

Σιωπή

Όπως πάντα

Σιωπή

Και μέσα στο απόλυτο κενό

Μια φωνή βιάζει την ησυχία

«Επόμενη στάση η απομόνωση»