Η αλήθεια ενός Μπαμπούλα

Αν γουστάρεις να πατροναρεις τα τέρατα της ντουλάπας ως ανύπαρκτα, να θυμάσαι πως για κάποια από εμάς, η ντουλάπα είναι μια φρικιαστική εμπειρία καταπίεσης. Αντ'αυτού λοιπόν, μάθε στο παιδί σου να μη φοβάται τα τέρατα. Αντί να ανοίξεις την ντουλάπα για να το καθησυχάσεις, διαβεβαίωσε το ότι όσα τέρατα καταφέρνουνε να επιζήσουν έξω απ'τη ντουλάπα, δε θέλουνε το κακό κανενός. Μόνο της πατριαρχίας. Εκεί ναι, τα βρίσκουνε. Αλλού τα χαλάνε.

Και φυσικά όχι.
Αυτό δεν είναι πατρωνάρισμα.
Είναι ένστικτο επιβίωσης.

Τι και αν είμαι highsexual

Αναπτήρας σε μένα/
'Ο,τι δεν είναι εδώ
μάλλον έφυγε χθες.
Ό,τι δεν είναι εδώ
μάλλον είχε τάσεις φυγής.
Ό,τι δεν είναι εδώ
είναι απλά εκεί.
Πάνε να το πάρεις.

Αναπτήρας στο πάτωμα/
Πίσω μας αυτή
και η κόρη μου στην αγκαλιά της.
Έτρωγε κολλύριο από το στήθος της και έκλαιγε.
Έκανε εμετό και αποκοιμήθηκε.
Τι ποια ;
Τι ποια ;
Αυτή έλεγε:
Κανείς δεν έφαγε στη ζωή του μοναχά μια μπανάνα.
Ποτέ κανείς δεν έφαγε μόνον//
Μια//
Μπανάνα//
Δείξτε μου έναν άνθρωπο
Δείξτε μου έναν άνθρωπο που έφαγε μόνο μια μπανάνα
Γελάτε
Μάλλον δεν καταλάβατε
Αυτή // είναι μια μπανάνα
Αυτή /   / είναι μια χοντρή μπανάνα

Αναπτήρας στη μάπα σου/

Μικρό μου πόνυ.
Στη πιο όμορφή μας νύχτα
θα βάλω ντροπ γιατί αυτό της αρέσει.
Θα πάρω γκλοπ γιατί ντροπ.
Ντροπ δε γκλοπ.
Ντροπ ντροπ.
Ντροπ δε μπέις.

Μικρό μου πόνυ.
Σήμερα είμαι ένας άνθρωπος που φοράει δόντια.

Μικρό μου πόνυ.
Η επανάσταση αργεί
και η άνοιξη δεν ήρθε ποτέ.

Το όνομά μου ;

Γαριδάκι

Σε Νόρα Φόλκο

Είπα

Ήταν όλα εκεί

Ήταν όλοι στη γραμμή

Δεν είπε κανείς τίποτα

Και εγώ δεν είπα γιατί κάτι έλεγες

Ένας μία ένα

Είπε

Δώστε μου μια νύχτα για 7 μέρες που βλέπω ήλιο

Το φως έπεσε πάνω στο πιο φτωχό παιδί

Το σήκωσαν δύο καθώς πρέπει κύριοι

Και το κρέμασαν στην σκηνή

Σε ένα φανάρι σαν                     //Λουρί

Είπαν πέθανε

Είπαν δεν ήξερε από τέχνη

Είπαν

Ήταν νεκρό

Ήταν χαζό

Ήταν εκεί                                   //Και ας ήταν μόνο ένα

Είπαν

Παρακαλώ μη περιφέρεστε ασκόπως στους διαδρόμους

Είπα

Όλα ήταν εκεί

Η παράσταση συνέχυσε κανονικά

Αυτοί επέπλεαν στις τιμές τους

Αυτές στην ευγένεια

Αυτά στην κανονικότητα και στην

Σεμνότητα που τους όριζε η τάξη τους

Η τέχνη συνέχυσε κανονικά

Είπα

Α                                  // Α !

Ξέχασα να πω

Το χαζό παιδί

Πριν πεθάνει

Φώναξε:

Θάνατος στους σκηνοθέτες

Όλες όλοι όλα

Είπαν

ΟΥ                                  // ΟΥ !

Για να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους

Είπαν

Τι να ξέρει και αυτό από τέχνη ;

Πήγα να πω

Αλλά δεν είπα γιατί κάτι έλεγες

Παρ’όλα αυτά σε ρώτησα

Χορεύουμε ;

χαμηλή μπαταρία

Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος που γελούσε με τις πέτρες. Έτρωγε μόνο μακαρόνια και έπινε. Έτρωγε μόνο μακαρόνια και κάπνιζε. Έτρωγε μόνο μακαρότι και αν έτρωγε γελούσε με τις πέτρες. Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος που έτρωγε πέτρες. Γελούσε μόνο με τα μακαρόνια και κάπνιζε. Γελούσε μόνο με τα μακαρόνια και έπινε. Γελούσε μόνο με   πίνοντας τις   και κάπνιζε μέσα σε   και οι πέτρες. Μία μέρα ένα παιδί τις γειτονιάς του έδωσε ένα χαρτομάντιλο και ξέσπασε σε γέλια.

-Που ξέρεις εσύ τι ονειρεύτηκα ;

Χαμένοι στο Περού μέσα σε τραίνα

Είχα να σου πω άλλα τόσα.

Αλλά δε στα είπα.

Ξέρεις.

Όλοι όσοι μου μοιάζουν ξέρουν.

Λόγια κομμένης σκηνής .

Αυτή είναι η τέχνη μου .

Να υπερβάλω

και να κάνω τον μαλάκα.

Για αυτό σου γράφω

και δε στα λέω από κοντά.

Οι πιο περίεργοι άνθρωποι

που γνώρισα ποτέ,

είναι οι επιβάτες ενός τραίνου

χωρίς πόρτες

και προορισμό.

Καταλαβαίναμε ο ένας την σιωπή του άλλου.

Αλλά κολλούσαμε στα λόγια.

Μάλλον εγώ φταίω πάλι.

Θα ράψω το στόμα μου

και θα μιλάω από τα μάτια.

Στοπ.

Δε μου άρεσε.

Πάμε πάλι από την αρχή.

Θα μείνεις εδώ μέχρι να το πετύχω.

Κάποια μέρα θα σε κοιτάω

και θα βλέπω το κενό.

Τα φώτα έσβησαν.
3

2

1

Πάμε πάλι από την αρχή.

Ένα έργο μίας ώρας σε λεπτά και άλλα τρία

Πράξη 1η

Ρε γαμώτο.

Εγώ ήθελα να φέρω την άνοιξη πριν έρθεις.

Ήθελα να μου ανοίξεις μια τρύπα στο κεφάλι

και να ξεράσεις μέσα τις θεωρίες σου

από βουλιμία

τρώγοντας το ένα ψέμα μετά το άλλο.

Πόσο να αντέξω και εγώ ;

Να μου λες συγγνώμη

κάθε φορά που δεν γαμάς άλλον

πριν από εμένα.

Να σου χαϊδεύω τα μαλλιά

και να μου λες πόσο με μισείς και θέλεις να πεθάνω.

Τίποτα δε θα αλλάξει.

Ή μάλλον όλα θα αλλάξουν για να μείνω ίδιος εγώ.

Ήθελα κάτι να σου πω πάντως.

Στην 2η πράξη οι μέρες θα περνούν

και εγώ θα προσθέτω κρίκους στις αλυσίδες μου.

Κάθε μέρα και κρίκος.

Έτσι τα βράδια θα απομακρύνομαι και λίγο ακόμα.

Τι να τον κάνω τον χρόνο ;

Να βρω ένα καλό αστείο έψαχνα

για αυτή τη γαμημένη αναγνώριση

από εσένα και τους ενόρκους φίλους σου.

Υπήρξες !!

Υπήρξες και ήσουν μαζί μου !!

Υπήρξες !!

Σε θυμάμαι μαζί μου !!

Γιατί δε με πιστεύεται ;

Μπορώ να φέρω αποδεικτικά στοιχεία.

Έχω κρατήσει όλα τα εισιτήρια που πήραμε μαζί

και ρούχα που είχα κλέψει κρυφά από την τσάντα σου.

Όχι κύριε ανακριτή.

Δεν ήθελα να τα φορέσω.

Ήθελα κάτι να του πω.

Πράξη 3η

Ρε γαμώτο δες.

Ήθελα να βρω κάτι που να θυμίζει

δύο χρόνια σε μία ώρα και άλλα τρία λεπτά.

Ήθελα να μάθεις να αναπνέεις από το στόμα μου.

Ήθελα να τους κάνω να κλάψουν που δεν σε έζησαν

και που ποτέ δε θα σε ζήσουν όπως εγώ.

Γιατί μπορώ να με πουλήσω ακριβότερα από όσο νομίζεις.

Ήθελα κάτι να σου πω.

Και θα στο πω τώρα που δεν ευθύνεσαι εσύ για αυτό.

Είμαι ευτυχισμένος.

Υ.Γ. Εσύ ;

Τσιγάρα που καταλαβαίνουν

Για μια στιγμή ξεχνώ

και συνεχίζω να θυμώνω

από συνήθεια.

Δεν είμαι κανένας.

Είμαι ο άλλος.

Για όλους ο άλλος.

Για κανέναν εγώ.

Μη μου ζητάς ταυτότητα.

Δεν έχω.

Δεν είμαι γράμματα

ούτε νούμερα

στα χαρτιά μιας κοινωνίας

που εκφράζεται με ηρεμία.

Είμαι ανθεκτικός στις σφαίρες

για αυτό με πυροβολώ τα βράδια.

Είμαι το τελευταίο τσιγάρο

πριν κόψεις το κάπνισμα.

Είμαι αυτός που καταπίνει χλωρίνες

για να ξεράσει ότι έφαγε.

Κουράστηκα να ταυτίζομαι με εσένα

και με εσένα να ζω την ίδια μέρα

κάθε νύχτα.

Οι άνθρωποι συνήθισαν να κρεμάνε τις ζωές τους στα δέντρα και να τα κόβουν μετά. Συνοχή, συνεκτικότητα και συνάφεια είναι οι αγαπημένες μου λέξεις που αρχίζουν από συν. Σήμερα θυμήθηκα τα πράγματα που μισώ. Την κανέλα, την ζέστη και εμάς. Θα ζήσω, θα κλάψω και θα πεθάνω ξανά ή το αντίστροφο.

Σας μισώ εσάς που δε χορεύετε.

Ημερολόγιο ενός προϊόντος

Οι μέρες μας

σαν κυλιόμενες σκάλες.

Πάνε προς τα πίσω

σε εμπορικό κέντρο

φτιαγμένες απλά

για να περνάνε.

Και εμείς

επιβάτες του τίποτα

κινούμαστε χωρίς να προχωράμε

με όνειρο να αγοράσουμε

όνειρα άλλων.

Άνθρωποι κυνηγάνε

προϊόντα και ανθρώπους

με όπλα που εκσφενδονίζουν τιμές.

Κάποιοι είναι εύκολοι

και πρόθυμα σηκώνουν το χέρι

θέλοντας να αποκτήσουν τιμή

γιατί η αυτοεκτίμηση τους έπεσε βαριά.

Μα κάποιοι αρνούνται

να γίνουν ψόφια αντικείμενα

σε χρωματιστά κοντέινερ

και γίνονται αιτίες επανάστασης.

Αναγκασμένοι να κοστολογήσουν

τον εαυτό τους αργότερα

όσο 10 πακέτα τσιγάρα.

Αλλά εσένα δε σε νοιάζουν αυτά.

Πιάνεσαι από λέξεις

και γίνεσαι όπλο μαζικής καταστροφής.

Γιατί όταν λείπεις

ο κόσμος αρχίζει να σου μοιάζει

και ο πόλεμος γίνεται όμορφος.

Η αυτοκαταστροφή μυρίζει Chanel νούμερο 22

ανάμεσα στα ράφια του Σούπερ Μάρκετ.

Κοιτάω μόνο το πάτωμα.

Και χωρίς να σε βλέπω

ξέρω ότι είσαι κάπου εδώ κοντά.

Όλη μας η ζωή 

ένα άσκοπο περπάτημα

στους διαδρόμους των απορρυπαντικών.

Με κούρασε η κολόνια σου.

Θα φορέσω μαύρο μαντίλι

και με δάκρυα στα μάτια,

από την ασφυκτική ατμόσφαιρα,

θα κηρύξω επανάσταση.

Δε θα μου βάλω τιμή.

Στον διάδρομο με τις προσφορές

θα βρεις φθηνή αγάπη.

Δε με πουλάω αυτή τη φορά.

Αφύσικο σπίτι

Πάμε να κάνουμε

κάτι όμορφο.

Όταν οι άλλοι φοβούνται

να κάνουν

την αλλαγή.

Το πάμε σερί.

Θα μπεις στον ρυθμό.

Και θα χορέψεις.

Με όνειρα ντυμένος.

Και με υγρά μάτια.

Κάτω από ζωγραφιές

και αναμνήσεις

που δεν ζήσαμε ακόμα.

Ξέρω ένα σπίτι

που ονειρεύομαι καιρό.

Δεν έχει διεύθυνση

και δεν θα το βρεις στον χάρτη.

Έχει σώματα για τοίχους.

Ανθρώπινα σώματα.

Και για παράθυρα

τα μάτια μας.

Που σας κοιτούν

με λύπηση

γιατί φοβάστε το διαφορετικό.

Φοβάστε εμάς

που έχουμε γυάλινα όνειρα.

Σπάνε εύκολα.

Αλλά λάμπουν.

Και μπορείς να δεις την ζωή σου

να διαθλάτε μέσα από αυτά.

Φυσάει απόρριψη.

Η φυγή η μόνη λύση.

Από αφύσικους ανθρώπους.

με παραλογισμό για φύση

Το παραμύθι που δεν άρχισε ποτέ

Σας μιλάω από ένα ασφαλές σημείο

Μιλάω με χρήσιμα λόγια

και άχρηστες λέξεις

Για έναν κόσμο που δε θα δείτε ποτέ

Αδράνεια

και ίσιες γραμμές

Δε φταίτε εσείς

Η αισθητική σας φταίει

και η οπτική σας γωνία

Μπορείς  να διαλέξεις

Η ιστορία μου δεν έχει ούτε αρχή

ούτε τέλος

Όπως η ζωή μας

αρχίζει και τελειώνει με αυτό ˙

Είμαι 5 χρονών

5 χρονών

Έχω πληγές στα δάχτυλα

Και φτύνω αίμα

Δε κλαίω

Οι φίλοι μου είναι νεκροί

Είμαι 12 χρονών

12 χρονών

Μου μάθανε να διαβάζω

Μέχρι να μην αντέχω άλλο

Φοράω παπούτσια μέσα στο σπίτι μου

Αθλητικά

Επειδή δε μπορώ να τρέξω

Στον δρόμο

Είμαι 30 χρονών

30 χρονών

Είμαι χρήσιμος μου είπαν

Αλλά νιώθω αριθμός

Ένα ψηφίο

Ανάμεσα σε 4 άσπρους τοίχους

Είμαι 63 χρονών

63 χρονών

Δε νιώθω τίποτα

Ακόμα να μάθω πώς να αγαπάω

Θα φταίει που δεν άλλαξα

Δε κλαίω

Δε μπορώ άλλωστε

Είμαι νεκρός από την γέννα μου

Προσπάθησε να δεις

Και ίσως καταλάβεις

Μη φοβάσαι να γδυθείς μπροστά μου

Ήμαστε γυμνοί από την πρώτη μας μέρα

Και μέσα στο σκοτάδι

Μόνο εμείς θα φωτίζουμε

το παραμύθι

που δεν άρχισε ποτέ

Και πάλι παιδί

Κλειστήκαμε σε λευκά κελιά

Που τα ονομάσαμε ιδέες

Και αν δε πεθάνουμε για αυτές

Θα λέμε

Ψιθυριστά

Μόνο ψιθυριστά

Σ αγαπώ

Ο ένας στον άλλον

Για πάντα

Καταδικασμένοι

Να γίνουμε

Αυτό που φοβόμασταν μικροί

Κι όμως

Θα μαλώσω ξανά

με τα παιδία

Για το ποιος θα τα φιλάει

Κι όμως

Πάλι εγώ θα τα φιλάω

Ένα ένα

Αργά

Μέχρι το πεντακόσια

Κι όμως

Έγινα αυτό που οι γονείς μου

Μου μάθανε να φοβάμαι

Κι όμως

Ονειρεύομαι ακόμα μαμά

Όσο και αν θέλεις

Να με κρατάς ξύπνιο

Κι όμως

Αυτά τα τέρατα

που δε κατάφερες ποτέ

να σκοτώσεις

κάτω από το κρεβάτι

είναι αυτά που πασχίζεις πλέον

να τους μοιάσω

Δε μου μένει επιλογή

Θα βάλω φωτιά στο δέρμα μου

Για τι βαρέθηκα να καίγομαι από μέσα

Επανάσταση του Εγώ

Η τελευταία μου παράσταση

Αυλαία

Φώτα

Και πάμε

Ο τρελός ακροβάτης

Ακροβατώ

Στα καλώδια

Μιας παρατημένης πόλης

Θα έλεγες ότι δε βλέπεις χρώματα

Πουθενά

Εγώ όμως βλέπω

Γκρι

Μόνο γκρι

Να πνίγει τα πάντα

Σιγά σίγα

Γκρι ουρανοξύστες

Γκρι αέρας

Γκρι ζωή

Νόμιζα με είχες νικήσει

Η ατμόσφαιρα

Είναι γεμάτη

Από τοξικές σκέψεις

Και μνήμες

Έτσι κάθε βράδυ

Βγαίνω

Μήπως και πνιγώ

Από την απομόνωση

Χρειάζομαι μπογιές

Και φυτά

Για να ξαναφτιάξω

Την πόλη μου

Όχι πόρτες

Ούτε τοίχους

Τίποτα που να με περιορίζει

Σε αυτή την πόλη

Θα μυρίζει παντού αγάπη

Εσένα όμως η αγάπη σε σκοτώνει

Για αυτό μωρό μου

μη την πλησιάζεις πολύ

Θα ζούμε μαζί

Σε μια σπηλιά

Χωρίς καθαρό αέρα

Θα είμαι εγώ εκεί

Αυτός που έλεγες

Πως τα κάνει όλα ωραία

Θα ζω μια άλλη ζωή

Μη σκοτώνεις άλλους

Σκότωσε ξανά εμένα

Ένα κείμενο για έναν μεγάλο μικρό άνθρωπο

Δε ξέρω τι περίμενες από εμένα

Ότι είχα στο έδωσα

Στο είπα

Στο έδηξα

Μάλλον έπρεπε να πω,

ναι !

Γαμήσου με όσους θέλεις,

ναι !

Μη με αγαπήσεις ποτέ,

όχι !

Εγώ θα σε αγαπάω για πάντα,

ναι !

Και ας μη καταλαβαίνω τι θέλεις,

ΌΧΙ..

Είσαι μικρός

Δεν έχεις εμπειρίες

Δεν έχεις ζωή

Δεν έχεις αξία

ΕΙΣΑΙ ΛΙΓΟΣ

 Τελικά αξίζω ή όχι ;

Θα μου πει κανείς ;

Πως πρέπει να είμαι ;

Πως πρέπει να μιλάω ;

Πως πρέπει να φέρομαι ;

Πως πρέπει να γίνω για να μοιάζω με εσάς ;

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΜΟΙΑΣΩ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΘΕΛΩ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ

Είσαι μικρός

Δεν ξέρεις τίποτα

Είσαι μικρός

Δε μπορείς να καταλάβεις

Θάνατοι χωρίς ουσία

Ξερατά

Ιδρώτας

Νεύρα

Και λευκή κατάθλιψη

Στο είχα πει

Είμαι φτιαγμένος από στάχτη

Και καπνό

Πάω μόνο εκεί

Που ο αέρας μου επιτρέπει να πάω

Σκέφτηκα πολύ

Αν πρέπει να σου απαντήσω ή όχι

Δε με νοιάζεις

Οπότε δεν ασχολήθηκα

Αλλά νομίζω κάτι θέλω να σου πω.

Όσο λίγο και αν θέλουν να με λένε.

Αποδομώντας  τον ίδιο μου τον εαυτό.

Το πολύ σας είναι λίγο..

Δε πλανιέμαι !

Ποίηση φτιαγμένη από σώματα

Διαστροφή

Καμία ενοχή

Αποτυπώματα ζωής

Πάνω σε γκρίζους ανθρώπους

Βλέμματα γεμάτα ύπαρξη

Ροζ όνειρα

Μοβ πραγματικότητα

Μαύρη ζωή

Μας αναγκάζουν να πονάμε

Και εμείς κάναμε τον πόνο απόλαυση

Φοβόμαστε μη πληγωθούμε

Και πληγώνουμε για να μη φοβόμαστε

Σύννεφα καύλας

Μεθυσμένη οργή

Απόπειρες  χυδαιότητας

Άνθρωποι ανταλλάζουν σάλια

Και αγκαλιάζονται

Αγόρια ερωτεύονται αγόρια

Κορίτσια ερωτεύονται κορίτσια

Πόνεσέ με..

Αγάπα με..

Πλήγωσέ με..

Δε φοβάμαι..

Μη τους πιστεύεις

Τελικά τα αγόρια κλαίνε

Το είδα με τα μάτια μου