Η αλήθεια ενός Μπαμπούλα

Αν γουστάρεις να πατροναρεις τα τέρατα της ντουλάπας ως ανύπαρκτα, να θυμάσαι πως για κάποια από εμάς, η ντουλάπα είναι μια φρικιαστική εμπειρία καταπίεσης. Αντ'αυτού λοιπόν, μάθε στο παιδί σου να μη φοβάται τα τέρατα. Αντί να ανοίξεις την ντουλάπα για να το καθησυχάσεις, διαβεβαίωσε το ότι όσα τέρατα καταφέρνουνε να επιζήσουν έξω απ'τη ντουλάπα, δε θέλουνε το κακό κανενός. Μόνο της πατριαρχίας. Εκεί ναι, τα βρίσκουνε. Αλλού τα χαλάνε.

Και φυσικά όχι.
Αυτό δεν είναι πατρωνάρισμα.
Είναι ένστικτο επιβίωσης.

Ψάχνω τίτλο για κάτι μπλε σκούρο

Κοίτα.

Εγώ θα σκοτώσω το κενό.

Και θα σου ψιθυρίσω κάτι

στο σκοτάδι.

Όχι για πολύ.

Θα διαρκέσει λίγο.

Όσο το βράδυ μας.

Τα σημάδια που άφησες

στο δέρμα μου

ακόμη και αυτά

κράτησαν  περισσότερο.

Σου δίνω λιγότερα

και ότι απομένει παίρνω.

Ράβω την ζωή μου

με τα φθηνότερα ράμματα

και περιμένω

να μολυνθώ .

Δε ξέρω τι είναι σημαντικό

και τι θα μου τινάξει τα μυαλά

στον αέρα.

Ξέρω ότι κλαίω.

Δε σου κλαίγομαι.

Ο ένας με σημάδεψε.

Ο άλλος με άφησε πίσω.

Και ο άλλος με πέρασε απέναντι στο δρόμο

για να με γυρίσει

πάλι πίσω

από εκεί που ξεκίνησα.

Ξερνάω

και λούζομαι με ότι βγάλω.

βγάζω αλήθειες

Αίμα

Και συνήθειες.

Συνήθειες μιας ζωής

ενός άσχημου πρωταγωνιστή

που πάντα τον τρόμαζαν οι κομπάρσοι.

                               

Καπνίζω τα πιο όμορφα τσιγάρα

για να νοιώσω λίγο όμορφος.

Τουλάχιστον μέσα μου.

70 μπλε σκούρες γραμμές

Άνθρωποι διάφανοι.

Άνθρωποι περαστικοί.

Άνθρωποι ακροβάτες.

Όλοι τους τρομακτικοί.

Δε διακρίνεις χρώματα

στα πρόσωπά τους.

Όμως βλέπεις καθαρά

κάτω από το δέρμα τους

όλο το νευρολογικό τους σύστημα.

Και εγώ

στον πάτο μιας αντεστραμμένης πυραμίδας

περιμένοντας καιρό.

Ας μιλήσουμε για την σκιά.

Ένα κράμα

ζωής που έρχεται

και ζωής

που έχει ήδη σβήσει.

Όλη η σκηνογραφία του κόσμου

εμπνευσμένη από αυτόν.

Δεν είναι πρωταγωνιστής.

Όλη η παράσταση έχει γραφτεί για αυτόν.

Δεν έχει υπόσταση.

Όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από αυτόν.

Δεν είναι άνθρωπος.

Συγγραφέας είναι.

Και κάποτε έγραψε αυτό :

“Άνθρωπος φτιαγμένος από γυαλί”

Σήμερα πάλι

Ξύπνησα ιδρωμένος

Σήμερα πάλι

Είδα όνειρο ότι έπεφτα

Σήμερα πάλι

Ένιωσα το γκρι της ξεφτίλας

Σήμερα πάλι

Θα πω αύριο

Πάλι αύριο λοιπόν

Μήπως και οι λέξεις

Βγάλουν κάποιο νόημα

Θα μετρήσω ανθρώπους

Για τους οποίους υπάρχω

Μήπως και με πάρει

Ο ύπνος ξανά

Ένα

Δύο

Παύση

πάλι από την αρχή

Καληνύχτα

Θα σε δω ξανά

Στην άλλη πλευρά του καθρέφτη

Αύριο

Πάλι αύριο

Καληνύχτα

Πάλι

Και από το τέλος στην αρχή ξανά

Αν θέλεις να κρατήσεις κάτι

κράτα αυτό.

Είναι οριακά όμορφο

αλλά αρκετά αληθινό.

Θα πεθάνω για πολλούς

όμως για έναν θα ζω.

Και αν χαθώ στον πάτο

κράτα αυτό.

Περιμένω

να πεθάνω

και ξανά να γεννηθώ.

Περίμενε

ή σκότωσέ με.

Δε μοιάζει λογικό.

Είναι όμως όλα

όσα με έμπνευσες να πω