Lullaby

Έχω σταματήσει την ώρα 2 φορές μέχρι τώρα

και άλλες 9 όταν δεν έβλεπες.

Θα έχω πάντα πικρή γεύση στο στόμα μου

και μια εικόνα με δύο ανθρώπους ξαπλωμένους στο πάτωμα.

Θα μου λες ότι χιονίζει και ας είναι καλοκαίρι,

θα σου φτιάχνω τους γιακάδες

και θα ξεχνάω κάθε πρωί πως πίνεις τον καφέ σου.

Αλλά εσύ δε θα πίνεις καφέ

και θα βαριέσαι να μου θυμίζεις πράγματα που δε θυμάμαι.

Θα μιλάω με τσιγάρα για χορό

και θα μετράω σε καθρέφτες τις άσπρες μου τρίχες.

Εσύ θα ξαπλώνεις στο πάτωμα και θα μου λες ότι χιονίζει.

Τότε θυμωμένα θα σου λέω ότι σκάω από την ζέστη

και εσύ πάλι δε θα μου απαντάς.

Οι μέρες θα φεύγουν και θα νοιώθω ότι μου κόβεται η φωνή.

Θα βάφω τον  τοίχο σου κάθε βράδυ με το ίδιο χρώμα.

Και εσύ θα ενθουσιάζεσαι ολοένα και λιγότερο.

Θα σου διαβάζω εφημερίδες

με ψεύτικες ειδήσεις και με τα νέα από τον πόλεμο.

Μα δε θα υπάρχει πόλεμος.

Και εσύ δε θα καταλαβαίνεις την μεταφορά.

Θα μένεις ξαπλωμένος στο πάτωμα και θα με ρωτάς αν έξω χιονίζει ακόμη.

Μα το μόνο που θα έχω να πω είναι ένα κοφτό όχι.

Στο τασάκι τα τσιγάρα μας θα κάνουν σεξ

και θα συνειδητοποιήσω τότε

πως δε σε έχω δει ποτέ γυμνό

και ότι έχω μέρες να ακούσω το αγαπημένο σου τραγούδι.

Θα πάω ένα πρωί για τσιγάρα

και όταν γυρίσω δε θα είσαι στο πάτωμα.

Θα είσαι δίπλα στην πόρτα

και γεμάτος αμηχανία θα σε ρωτήσω αν χιονίζει.

Τότε θα πάρεις τα τσιγάρα μου

και πριν φύγεις θα μου πεις

Πρέπει να φύγω 

γιατί έξω το έστρωσε 

και άρχισε να χιονίζει μέσα.

Όταν ανοίξεις την πόρτα

Θα καταλάβω πως ο πόλεμος υπήρξε

και νικήσαν οι άλλοι.

Τελικά,

εγώ δεν είμαι καλός στις μεταφορές.

Χαμένοι στο Περού μέσα σε τραίνα

Είχα να σου πω άλλα τόσα.

Αλλά δε στα είπα.

Ξέρεις.

Όλοι όσοι μου μοιάζουν ξέρουν.

Λόγια κομμένης σκηνής .

Αυτή είναι η τέχνη μου .

Να υπερβάλω

και να κάνω τον μαλάκα.

Για αυτό σου γράφω

και δε στα λέω από κοντά.

Οι πιο περίεργοι άνθρωποι

που γνώρισα ποτέ,

είναι οι επιβάτες ενός τραίνου

χωρίς πόρτες

και προορισμό.

Καταλαβαίναμε ο ένας την σιωπή του άλλου.

Αλλά κολλούσαμε στα λόγια.

Μάλλον εγώ φταίω πάλι.

Θα ράψω το στόμα μου

και θα μιλάω από τα μάτια.

Στοπ.

Δε μου άρεσε.

Πάμε πάλι από την αρχή.

Θα μείνεις εδώ μέχρι να το πετύχω.

Κάποια μέρα θα σε κοιτάω

και θα βλέπω το κενό.

Τα φώτα έσβησαν.
3

2

1

Πάμε πάλι από την αρχή.

Ένα έργο μίας ώρας σε λεπτά και άλλα τρία

Πράξη 1η

Ρε γαμώτο.

Εγώ ήθελα να φέρω την άνοιξη πριν έρθεις.

Ήθελα να μου ανοίξεις μια τρύπα στο κεφάλι

και να ξεράσεις μέσα τις θεωρίες σου

από βουλιμία

τρώγοντας το ένα ψέμα μετά το άλλο.

Πόσο να αντέξω και εγώ ;

Να μου λες συγγνώμη

κάθε φορά που δεν γαμάς άλλον

πριν από εμένα.

Να σου χαϊδεύω τα μαλλιά

και να μου λες πόσο με μισείς και θέλεις να πεθάνω.

Τίποτα δε θα αλλάξει.

Ή μάλλον όλα θα αλλάξουν για να μείνω ίδιος εγώ.

Ήθελα κάτι να σου πω πάντως.

Στην 2η πράξη οι μέρες θα περνούν

και εγώ θα προσθέτω κρίκους στις αλυσίδες μου.

Κάθε μέρα και κρίκος.

Έτσι τα βράδια θα απομακρύνομαι και λίγο ακόμα.

Τι να τον κάνω τον χρόνο ;

Να βρω ένα καλό αστείο έψαχνα

για αυτή τη γαμημένη αναγνώριση

από εσένα και τους ενόρκους φίλους σου.

Υπήρξες !!

Υπήρξες και ήσουν μαζί μου !!

Υπήρξες !!

Σε θυμάμαι μαζί μου !!

Γιατί δε με πιστεύεται ;

Μπορώ να φέρω αποδεικτικά στοιχεία.

Έχω κρατήσει όλα τα εισιτήρια που πήραμε μαζί

και ρούχα που είχα κλέψει κρυφά από την τσάντα σου.

Όχι κύριε ανακριτή.

Δεν ήθελα να τα φορέσω.

Ήθελα κάτι να του πω.

Πράξη 3η

Ρε γαμώτο δες.

Ήθελα να βρω κάτι που να θυμίζει

δύο χρόνια σε μία ώρα και άλλα τρία λεπτά.

Ήθελα να μάθεις να αναπνέεις από το στόμα μου.

Ήθελα να τους κάνω να κλάψουν που δεν σε έζησαν

και που ποτέ δε θα σε ζήσουν όπως εγώ.

Γιατί μπορώ να με πουλήσω ακριβότερα από όσο νομίζεις.

Ήθελα κάτι να σου πω.

Και θα στο πω τώρα που δεν ευθύνεσαι εσύ για αυτό.

Είμαι ευτυχισμένος.

Υ.Γ. Εσύ ;

Καινούριος καπνός

Για άλλη μια φορά φοράω ότι είναι καθαρό.

Καινούρια παπούτσια.

Καινούρια μπλούζα.

Καινούρια διάθεση.

Όλα αποστειρωμένα.

Τίποτα δεν έχει πάρει το σχήμα του σώματός μου.

Μέχρι και στις μέρες

και στα βράδια

εγώ προσαρμόστηκα.

Αποφάσισα να είμαι δεκτικός.

Η σφαίρα παραμόρφωσε το κεφάλι μου.

Την επόμενη φορά θα της αλλάξω σχήμα εγώ.

Μυρίζεις καπνό από 1^η Δεκέμβρη.

Δεν απέρριψα την συνήθεια

γιατί συνήθισα την απόρριψη.

Λογικό άλμα νούμερο 19.

Μυρίζεις καπνό από 1^η Δεκέμβρη.

Ο καιρός έχασε το μυαλό του.

Μα εμείς δεν έχουμε μυαλό,

ούτε καιρό για χάσιμο.

Μυρίζεις καπνό από 1^η Δεκέμβρη.

Θα σε καπνίζω για να σε νιώθω μέσα μου.

Τσιγάρα που καταλαβαίνουν

Για μια στιγμή ξεχνώ

και συνεχίζω να θυμώνω

από συνήθεια.

Δεν είμαι κανένας.

Είμαι ο άλλος.

Για όλους ο άλλος.

Για κανέναν εγώ.

Μη μου ζητάς ταυτότητα.

Δεν έχω.

Δεν είμαι γράμματα

ούτε νούμερα

στα χαρτιά μιας κοινωνίας

που εκφράζεται με ηρεμία.

Είμαι ανθεκτικός στις σφαίρες

για αυτό με πυροβολώ τα βράδια.

Είμαι το τελευταίο τσιγάρο

πριν κόψεις το κάπνισμα.

Είμαι αυτός που καταπίνει χλωρίνες

για να ξεράσει ότι έφαγε.

Κουράστηκα να ταυτίζομαι με εσένα

και με εσένα να ζω την ίδια μέρα

κάθε νύχτα.

Οι άνθρωποι συνήθισαν να κρεμάνε τις ζωές τους στα δέντρα και να τα κόβουν μετά. Συνοχή, συνεκτικότητα και συνάφεια είναι οι αγαπημένες μου λέξεις που αρχίζουν από συν. Σήμερα θυμήθηκα τα πράγματα που μισώ. Την κανέλα, την ζέστη και εμάς. Θα ζήσω, θα κλάψω και θα πεθάνω ξανά ή το αντίστροφο.

Σας μισώ εσάς που δε χορεύετε.

Ημερολόγιο ενός προϊόντος

Οι μέρες μας

σαν κυλιόμενες σκάλες.

Πάνε προς τα πίσω

σε εμπορικό κέντρο

φτιαγμένες απλά

για να περνάνε.

Και εμείς

επιβάτες του τίποτα

κινούμαστε χωρίς να προχωράμε

με όνειρο να αγοράσουμε

όνειρα άλλων.

Άνθρωποι κυνηγάνε

προϊόντα και ανθρώπους

με όπλα που εκσφενδονίζουν τιμές.

Κάποιοι είναι εύκολοι

και πρόθυμα σηκώνουν το χέρι

θέλοντας να αποκτήσουν τιμή

γιατί η αυτοεκτίμηση τους έπεσε βαριά.

Μα κάποιοι αρνούνται

να γίνουν ψόφια αντικείμενα

σε χρωματιστά κοντέινερ

και γίνονται αιτίες επανάστασης.

Αναγκασμένοι να κοστολογήσουν

τον εαυτό τους αργότερα

όσο 10 πακέτα τσιγάρα.

Αλλά εσένα δε σε νοιάζουν αυτά.

Πιάνεσαι από λέξεις

και γίνεσαι όπλο μαζικής καταστροφής.

Γιατί όταν λείπεις

ο κόσμος αρχίζει να σου μοιάζει

και ο πόλεμος γίνεται όμορφος.

Η αυτοκαταστροφή μυρίζει Chanel νούμερο 22

ανάμεσα στα ράφια του Σούπερ Μάρκετ.

Κοιτάω μόνο το πάτωμα.

Και χωρίς να σε βλέπω

ξέρω ότι είσαι κάπου εδώ κοντά.

Όλη μας η ζωή 

ένα άσκοπο περπάτημα

στους διαδρόμους των απορρυπαντικών.

Με κούρασε η κολόνια σου.

Θα φορέσω μαύρο μαντίλι

και με δάκρυα στα μάτια,

από την ασφυκτική ατμόσφαιρα,

θα κηρύξω επανάσταση.

Δε θα μου βάλω τιμή.

Στον διάδρομο με τις προσφορές

θα βρεις φθηνή αγάπη.

Δε με πουλάω αυτή τη φορά.

Αφύσικο σπίτι

Πάμε να κάνουμε

κάτι όμορφο.

Όταν οι άλλοι φοβούνται

να κάνουν

την αλλαγή.

Το πάμε σερί.

Θα μπεις στον ρυθμό.

Και θα χορέψεις.

Με όνειρα ντυμένος.

Και με υγρά μάτια.

Κάτω από ζωγραφιές

και αναμνήσεις

που δεν ζήσαμε ακόμα.

Ξέρω ένα σπίτι

που ονειρεύομαι καιρό.

Δεν έχει διεύθυνση

και δεν θα το βρεις στον χάρτη.

Έχει σώματα για τοίχους.

Ανθρώπινα σώματα.

Και για παράθυρα

τα μάτια μας.

Που σας κοιτούν

με λύπηση

γιατί φοβάστε το διαφορετικό.

Φοβάστε εμάς

που έχουμε γυάλινα όνειρα.

Σπάνε εύκολα.

Αλλά λάμπουν.

Και μπορείς να δεις την ζωή σου

να διαθλάτε μέσα από αυτά.

Φυσάει απόρριψη.

Η φυγή η μόνη λύση.

Από αφύσικους ανθρώπους.

με παραλογισμό για φύση