Τσιγάρα που καταλαβαίνουν

Για μια στιγμή ξεχνώ

και συνεχίζω να θυμώνω

από συνήθεια.

Δεν είμαι κανένας.

Είμαι ο άλλος.

Για όλους ο άλλος.

Για κανέναν εγώ.

Μη μου ζητάς ταυτότητα.

Δεν έχω.

Δεν είμαι γράμματα

ούτε νούμερα

στα χαρτιά μιας κοινωνίας

που εκφράζεται με ηρεμία.

Είμαι ανθεκτικός στις σφαίρες

για αυτό με πυροβολώ τα βράδια.

Είμαι το τελευταίο τσιγάρο

πριν κόψεις το κάπνισμα.

Είμαι αυτός που καταπίνει χλωρίνες

για να ξεράσει ότι έφαγε.

Κουράστηκα να ταυτίζομαι με εσένα

και με εσένα να ζω την ίδια μέρα

κάθε νύχτα.

Οι άνθρωποι συνήθισαν να κρεμάνε τις ζωές τους στα δέντρα και να τα κόβουν μετά. Συνοχή, συνεκτικότητα και συνάφεια είναι οι αγαπημένες μου λέξεις που αρχίζουν από συν. Σήμερα θυμήθηκα τα πράγματα που μισώ. Την κανέλα, την ζέστη και εμάς. Θα ζήσω, θα κλάψω και θα πεθάνω ξανά ή το αντίστροφο.

Σας μισώ εσάς που δε χορεύετε.

Ημερολόγιο ενός προϊόντος

Οι μέρες μας

σαν κυλιόμενες σκάλες.

Πάνε προς τα πίσω

σε εμπορικό κέντρο

φτιαγμένες απλά

για να περνάνε.

Και εμείς

επιβάτες του τίποτα

κινούμαστε χωρίς να προχωράμε

με όνειρο να αγοράσουμε

όνειρα άλλων.

Άνθρωποι κυνηγάνε

προϊόντα και ανθρώπους

με όπλα που εκσφενδονίζουν τιμές.

Κάποιοι είναι εύκολοι

και πρόθυμα σηκώνουν το χέρι

θέλοντας να αποκτήσουν τιμή

γιατί η αυτοεκτίμηση τους έπεσε βαριά.

Μα κάποιοι αρνούνται

να γίνουν ψόφια αντικείμενα

σε χρωματιστά κοντέινερ

και γίνονται αιτίες επανάστασης.

Αναγκασμένοι να κοστολογήσουν

τον εαυτό τους αργότερα

όσο 10 πακέτα τσιγάρα.

Αλλά εσένα δε σε νοιάζουν αυτά.

Πιάνεσαι από λέξεις

και γίνεσαι όπλο μαζικής καταστροφής.

Γιατί όταν λείπεις

ο κόσμος αρχίζει να σου μοιάζει

και ο πόλεμος γίνεται όμορφος.

Η αυτοκαταστροφή μυρίζει Chanel νούμερο 22

ανάμεσα στα ράφια του Σούπερ Μάρκετ.

Κοιτάω μόνο το πάτωμα.

Και χωρίς να σε βλέπω

ξέρω ότι είσαι κάπου εδώ κοντά.

Όλη μας η ζωή 

ένα άσκοπο περπάτημα

στους διαδρόμους των απορρυπαντικών.

Με κούρασε η κολόνια σου.

Θα φορέσω μαύρο μαντίλι

και με δάκρυα στα μάτια,

από την ασφυκτική ατμόσφαιρα,

θα κηρύξω επανάσταση.

Δε θα μου βάλω τιμή.

Στον διάδρομο με τις προσφορές

θα βρεις φθηνή αγάπη.

Δε με πουλάω αυτή τη φορά.

Αφύσικο σπίτι

Πάμε να κάνουμε

κάτι όμορφο.

Όταν οι άλλοι φοβούνται

να κάνουν

την αλλαγή.

Το πάμε σερί.

Θα μπεις στον ρυθμό.

Και θα χορέψεις.

Με όνειρα ντυμένος.

Και με υγρά μάτια.

Κάτω από ζωγραφιές

και αναμνήσεις

που δεν ζήσαμε ακόμα.

Ξέρω ένα σπίτι

που ονειρεύομαι καιρό.

Δεν έχει διεύθυνση

και δεν θα το βρεις στον χάρτη.

Έχει σώματα για τοίχους.

Ανθρώπινα σώματα.

Και για παράθυρα

τα μάτια μας.

Που σας κοιτούν

με λύπηση

γιατί φοβάστε το διαφορετικό.

Φοβάστε εμάς

που έχουμε γυάλινα όνειρα.

Σπάνε εύκολα.

Αλλά λάμπουν.

Και μπορείς να δεις την ζωή σου

να διαθλάτε μέσα από αυτά.

Φυσάει απόρριψη.

Η φυγή η μόνη λύση.

Από αφύσικους ανθρώπους.

με παραλογισμό για φύση

Ψάχνω τίτλο για κάτι μπλε σκούρο

Κοίτα.

Εγώ θα σκοτώσω το κενό.

Και θα σου ψιθυρίσω κάτι

στο σκοτάδι.

Όχι για πολύ.

Θα διαρκέσει λίγο.

Όσο το βράδυ μας.

Τα σημάδια που άφησες

στο δέρμα μου

ακόμη και αυτά

κράτησαν  περισσότερο.

Σου δίνω λιγότερα

και ότι απομένει παίρνω.

Ράβω την ζωή μου

με τα φθηνότερα ράμματα

και περιμένω

να μολυνθώ .

Δε ξέρω τι είναι σημαντικό

και τι θα μου τινάξει τα μυαλά

στον αέρα.

Ξέρω ότι κλαίω.

Δε σου κλαίγομαι.

Ο ένας με σημάδεψε.

Ο άλλος με άφησε πίσω.

Και ο άλλος με πέρασε απέναντι στο δρόμο

για να με γυρίσει

πάλι πίσω

από εκεί που ξεκίνησα.

Ξερνάω

και λούζομαι με ότι βγάλω.

βγάζω αλήθειες

Αίμα

Και συνήθειες.

Συνήθειες μιας ζωής

ενός άσχημου πρωταγωνιστή

που πάντα τον τρόμαζαν οι κομπάρσοι.

                               

Καπνίζω τα πιο όμορφα τσιγάρα

για να νοιώσω λίγο όμορφος.

Τουλάχιστον μέσα μου.

E for Glow

Κομμένα λόγια

για ανθρώπους που δεν άκουσαν.

Καμένες ώρες

για ψυχές που δεν το άξιζαν.

Χαμένες σκέψεις

για πληγές που με στιγμάτισαν.

Τρύπια χέρια

για ζωές που δεν προσπάθησαν.

Θέλω να με χτυπήσεις

Εδώ

Εδώ

Εκεί

Και εδώ ξανά.

Μήπως και πεθάνω ξανά.

Γιατί ξανά βαρέθηκα να ζω.

Είναι αυτή εκεί

εκείνη

Που το όνομα της

Δηλώνει την πραγματική της ιδιότητα

Λάμπει

Αλλά το κρατάει κρυφό

Πρέπει να δεις μέσα της

Για να σου φωτίσει τον κόσμο

Κάποτε την έκοψα σε μικρά κομμάτια

Και την κάπνισα

Κοιμάται περίεργα

Και δεν ξοδεύει τον εαυτό της εύκολα

Δε συνηθίζει να ζωγραφίζει το πρόσωπο της

Για να δήξει στον κόσμο αυτό που είναι

Ψιτ ! Εσύ

Ναι εσύ

Είναι όμορφη η ζωή

Να το θυμάσαι

               *

Εμένα οι φίλοι μου

Είναι τα πορτοκαλί φώτα της πόλης

Και αν το βράδυ χάνεσαι

Ξέρεις τουλάχιστον

ότι δεν προχωράς

στα τυφλά

Περιμένω να χαθώ

για να τους βρω ξανά

Λίγο σκοτάδι να κεράσω ;

Ψιτ ! εσύ

Ξανά εσύ

Ναι

Να το θυμάσαι

Και ας ξεχνάς να θυμηθείς

Ζαλισμένο άρθρο 334

Στη υγειά μας μωρό μου.

Πως περνάς ;

Σήμερα θυμήθηκα

τα χρώματα που έβλεπα

στο κεφάλι σου.

Και άλλα τόσα που ένοιωσα.

Τι είμαι ακριβώς ;

Μπορείς να με ορίσεις ;

Ζω την κάθε μου μέρα

σαν αύριο να ξημερώνει Δευτέρα.

Με το ίδιο άγχος.

Από το δημοτικό.

Αλλά σήμερα είναι Παρασκευή.

Και σαν Παρασκευή θα την ζήσω.

Βρες την λογική στις λέξεις μου.

Με είπαν εύκολο

χωρίς να ξέρουν

πόσο δύσκολο μου είναι.

Δεν έχω πάρει τίποτα.

Μπορώ να στο ορκιστώ.

Μόνος νοιώθω γαμώτο.

Θα καταλάβεις την ζωή μου

όταν σου βάλω ένα πιστόλι

στο στόμα

και σου πω τραγούδα.

Πως νιώθεις ;

Είναι αρκετά ρεαλιστικό ;

θα μετρήσω τον χρόνο σε τσιγάρα

και ουσίες που με διαλύουν.

Σε αντικατέστησα με ουσίες μωρό μου.

Τις ίδιες ψευδαισθήσεις μου προκαλούν

αλλά χωρίς να με σκοτώνουν αργά.

Μπαμ και κάτω.

Μη μετράς τις τρύπες

στα χέρια μου.

Κάθε μέρα

και μία παραπάνω.

Στο κεφάλι μου κοίτα.

Εκεί θα ανοίξω μεγαλύτερη.

Και βάση Ποινικού Κώδικα

θα σε βγάλω μια και καλή.

Γυαλιά στα χέρια μου

Αίματα στο πάτωμα

Χρώματα στις σκιές μας

Το γκρι σου

δεν υπάρχει πια.

 Έξωση

από το κεφάλι μου.

Βαρέθηκα τις Δευτέρες μας.

70 μπλε σκούρες γραμμές

Άνθρωποι διάφανοι.

Άνθρωποι περαστικοί.

Άνθρωποι ακροβάτες.

Όλοι τους τρομακτικοί.

Δε διακρίνεις χρώματα

στα πρόσωπά τους.

Όμως βλέπεις καθαρά

κάτω από το δέρμα τους

όλο το νευρολογικό τους σύστημα.

Και εγώ

στον πάτο μιας αντεστραμμένης πυραμίδας

περιμένοντας καιρό.

Ας μιλήσουμε για την σκιά.

Ένα κράμα

ζωής που έρχεται

και ζωής

που έχει ήδη σβήσει.

Όλη η σκηνογραφία του κόσμου

εμπνευσμένη από αυτόν.

Δεν είναι πρωταγωνιστής.

Όλη η παράσταση έχει γραφτεί για αυτόν.

Δεν έχει υπόσταση.

Όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από αυτόν.

Δεν είναι άνθρωπος.

Συγγραφέας είναι.

Και κάποτε έγραψε αυτό :

“Άνθρωπος φτιαγμένος από γυαλί”

Σήμερα πάλι

Ξύπνησα ιδρωμένος

Σήμερα πάλι

Είδα όνειρο ότι έπεφτα

Σήμερα πάλι

Ένιωσα το γκρι της ξεφτίλας

Σήμερα πάλι

Θα πω αύριο

Πάλι αύριο λοιπόν

Μήπως και οι λέξεις

Βγάλουν κάποιο νόημα

Θα μετρήσω ανθρώπους

Για τους οποίους υπάρχω

Μήπως και με πάρει

Ο ύπνος ξανά

Ένα

Δύο

Παύση

πάλι από την αρχή

Καληνύχτα

Θα σε δω ξανά

Στην άλλη πλευρά του καθρέφτη

Αύριο

Πάλι αύριο

Καληνύχτα

Πάλι

Και από το τέλος στην αρχή ξανά

Αν θέλεις να κρατήσεις κάτι

κράτα αυτό.

Είναι οριακά όμορφο

αλλά αρκετά αληθινό.

Θα πεθάνω για πολλούς

όμως για έναν θα ζω.

Και αν χαθώ στον πάτο

κράτα αυτό.

Περιμένω

να πεθάνω

και ξανά να γεννηθώ.

Περίμενε

ή σκότωσέ με.

Δε μοιάζει λογικό.

Είναι όμως όλα

όσα με έμπνευσες να πω