Και πάλι παιδί

Κλειστήκαμε σε λευκά κελιά

Που τα ονομάσαμε ιδέες

Και αν δε πεθάνουμε για αυτές

Θα λέμε

Ψιθυριστά

Μόνο ψιθυριστά

Σ αγαπώ

Ο ένας στον άλλον

Για πάντα

Καταδικασμένοι

Να γίνουμε

Αυτό που φοβόμασταν μικροί

Κι όμως

Θα μαλώσω ξανά

με τα παιδία

Για το ποιος θα τα φιλάει

Κι όμως

Πάλι εγώ θα τα φιλάω

Ένα ένα

Αργά

Μέχρι το πεντακόσια

Κι όμως

Έγινα αυτό που οι γονείς μου

Μου μάθανε να φοβάμαι

Κι όμως

Ονειρεύομαι ακόμα μαμά

Όσο και αν θέλεις

Να με κρατάς ξύπνιο

Κι όμως

Αυτά τα τέρατα

που δε κατάφερες ποτέ

να σκοτώσεις

κάτω από το κρεβάτι

είναι αυτά που πασχίζεις πλέον

να τους μοιάσω

Δε μου μένει επιλογή

Θα βάλω φωτιά στο δέρμα μου

Για τι βαρέθηκα να καίγομαι από μέσα

Επανάσταση του Εγώ

Η τελευταία μου παράσταση

Αυλαία

Φώτα

Και πάμε

Ο τρελός ακροβάτης

Ακροβατώ

Στα καλώδια

Μιας παρατημένης πόλης

Θα έλεγες ότι δε βλέπεις χρώματα

Πουθενά

Εγώ όμως βλέπω

Γκρι

Μόνο γκρι

Να πνίγει τα πάντα

Σιγά σίγα

Γκρι ουρανοξύστες

Γκρι αέρας

Γκρι ζωή

Νόμιζα με είχες νικήσει

Η ατμόσφαιρα

Είναι γεμάτη

Από τοξικές σκέψεις

Και μνήμες

Έτσι κάθε βράδυ

Βγαίνω

Μήπως και πνιγώ

Από την απομόνωση

Χρειάζομαι μπογιές

Και φυτά

Για να ξαναφτιάξω

Την πόλη μου

Όχι πόρτες

Ούτε τοίχους

Τίποτα που να με περιορίζει

Σε αυτή την πόλη

Θα μυρίζει παντού αγάπη

Εσένα όμως η αγάπη σε σκοτώνει

Για αυτό μωρό μου

μη την πλησιάζεις πολύ

Θα ζούμε μαζί

Σε μια σπηλιά

Χωρίς καθαρό αέρα

Θα είμαι εγώ εκεί

Αυτός που έλεγες

Πως τα κάνει όλα ωραία

Θα ζω μια άλλη ζωή

Μη σκοτώνεις άλλους

Σκότωσε ξανά εμένα

Ένα κείμενο για έναν μεγάλο μικρό άνθρωπο

Δε ξέρω τι περίμενες από εμένα

Ότι είχα στο έδωσα

Στο είπα

Στο έδηξα

Μάλλον έπρεπε να πω,

ναι !

Γαμήσου με όσους θέλεις,

ναι !

Μη με αγαπήσεις ποτέ,

όχι !

Εγώ θα σε αγαπάω για πάντα,

ναι !

Και ας μη καταλαβαίνω τι θέλεις,

ΌΧΙ..

Είσαι μικρός

Δεν έχεις εμπειρίες

Δεν έχεις ζωή

Δεν έχεις αξία

ΕΙΣΑΙ ΛΙΓΟΣ

 Τελικά αξίζω ή όχι ;

Θα μου πει κανείς ;

Πως πρέπει να είμαι ;

Πως πρέπει να μιλάω ;

Πως πρέπει να φέρομαι ;

Πως πρέπει να γίνω για να μοιάζω με εσάς ;

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΜΟΙΑΣΩ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΘΕΛΩ

ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ

Είσαι μικρός

Δεν ξέρεις τίποτα

Είσαι μικρός

Δε μπορείς να καταλάβεις

Θάνατοι χωρίς ουσία

Ξερατά

Ιδρώτας

Νεύρα

Και λευκή κατάθλιψη

Στο είχα πει

Είμαι φτιαγμένος από στάχτη

Και καπνό

Πάω μόνο εκεί

Που ο αέρας μου επιτρέπει να πάω

Σκέφτηκα πολύ

Αν πρέπει να σου απαντήσω ή όχι

Δε με νοιάζεις

Οπότε δεν ασχολήθηκα

Αλλά νομίζω κάτι θέλω να σου πω.

Όσο λίγο και αν θέλουν να με λένε.

Αποδομώντας  τον ίδιο μου τον εαυτό.

Το πολύ σας είναι λίγο..

Δε πλανιέμαι !

Χώμα απο χρώματα

Στιγμή αναμονής

Όταν περιμένω τρομάζω

Πες το μου

Μη με λυπάσαι

Μελοποίησε τη φαντασία σου

και πες το μου με νότες

Όπως και να έχει όμως

το ξέρω από τώρα

Φάλτσα θα μου ακουστεί

Όντως δε σε θέλω εδώ

Όντως δε με ρώτησες

Κανείς σχεδόν δε ξέρει τι εννοώ

Κανείς σχεδόν δε ξέρει για τι χρώμα γράφω

Ούτε εσύ

Μάλλον ούτε εγώ

Ξεφτίλα

Παράκρουση

Και επαναλαμβανόμενοι θάνατοι

Ελλάδα-Αγγλία

Μηδέν-Ένα

Υποτονικά

Άνθρωποι τσιγάρα

Σε γεμάτο τασάκι

Αν δε καπνίζεις δε καταλαβαίνεις

Κάθε τζούρα μία απώλεια

Μία συγχώρεση

Μια μέρα θα γνωρίσεις  τον έρωτα έλεγαν όλοι

Ψεύτες

Δε συγχωρώ κανέναν σας

Μου δώσατε φτερά

Για να με δείτε να τσακίζομαι

Κάθε φορά που σε γνωρίζω είμαι άλλος

Δεν είμαι εγώ

Ποτέ δεν ήμουν

Πες μου την αλήθεια

Ποιόν εαυτό μου προτιμάς ;

Κάθε άνθρωπος και ένα τρένο

Η ζωή είναι στάσεις

Και σταθμοί

Για εσένα στάση ήμουν

Κάθομαι και σου γράφω κοιτώντας έξω από το παράθυρο

Γλυκιά η ζωή ε ;

Όλα είναι ήρεμα εδώ

Κανείς δε μιλά

Επικρατεί παντού στον κόσμο ησυχία

Για πόσο ακόμα ;

Αρχίζω να φοβάμαι

Τα πάντα είναι ήρεμα εδώ

-Ακούει κανείς ;

-Θέλω μία ακόμα ευκαιρία

-Ακούει κανείς ;

-Ας μου απαντήσει κάποιος

Σιωπή

Όπως πάντα

Σιωπή

Και μέσα στο απόλυτο κενό

Μια φωνή βιάζει την ησυχία

«Επόμενη στάση η απομόνωση»

Η ιστορία του Γκρι

Μιλάμε

Πονάμε

Μα δε λέμε τίποτα

Περιμένουμε κλαίγοντας πίσω από μια χαμογελαστή γκριμάτσα

Όχι χαρούμενη

Χαμογελαστή

Μα μέχρι πότε θα περιμένουμε ;

Μέχρι πότε ;

-Μήπως φταίω εγώ ;

-Όχι αγάπη μου. Όλο οι άλλοι φταίνε

όλο οι άλλοι

πάντα οι άλλοι

-Την επόμενη φορά όμως θα γίνω ακριβός αυτό που θέλεις.

Να το ξέρεις

Κάτσε κάτω και κλείσε τα μάτια

Μη νιώσεις τίποτα

Απλά άκου

Άκουσε αυτόν που ανασαίνει δίπλα σου

Τώρα κλαίει

Άκουσε καλά

Βουβές κραυγές κάνουν κρότο όταν πέφτουν στο πάτωμα

Η σιωπή του ουρλιάζει ένα όνομα

Και ένα χρώμα

Γκρι

-Γιατί να μη σε είχα γνωρίσει νωρίτερα ;

-Μου θυμίζεις εμένα

-θέλω να σε ξαναδώ

-Δε φταις εσύ, απλά ο κόσμος είναι ηλίθιος

 Δε φταις !

Ποτέ δε φταις !

Εσύ δε φταις ποτέ !

Έχω μια ιδέα για την επόμενή μας νύχτα.

Θα ξαπλώσεις δίπλα μου και θα μου πεις

Πως η ευτυχία πονάει

Θα μου πεις να μην αφήνω τους άλλους να μου δίνουν φτερά

Γιατί μπορούν να μου τα σκίσουν όποτε γουστάρουν

Θα μου πεις πως το μόνο που ήθελες ήταν να γεμίσεις ένα κενό σου

Ότι δε θέλεις να με ξαναδείς ποτέ

Μέτα θα σηκωθείς για να φύγεις πάλι

Και πριν με ξεχάσεις ξανά

Θα μου πεις όλη την αλήθεια κρυμμένη σε μία φράση

-Τελικά μικρό μου, ίσως να φταις λίγο και εσύ !

Και έτσι το γκρι 

θα γίνει πάλι μαύρο μετά.

Ποίηση φτιαγμένη από σώματα

Διαστροφή

Καμία ενοχή

Αποτυπώματα ζωής

Πάνω σε γκρίζους ανθρώπους

Βλέμματα γεμάτα ύπαρξη

Ροζ όνειρα

Μοβ πραγματικότητα

Μαύρη ζωή

Μας αναγκάζουν να πονάμε

Και εμείς κάναμε τον πόνο απόλαυση

Φοβόμαστε μη πληγωθούμε

Και πληγώνουμε για να μη φοβόμαστε

Σύννεφα καύλας

Μεθυσμένη οργή

Απόπειρες  χυδαιότητας

Άνθρωποι ανταλλάζουν σάλια

Και αγκαλιάζονται

Αγόρια ερωτεύονται αγόρια

Κορίτσια ερωτεύονται κορίτσια

Πόνεσέ με..

Αγάπα με..

Πλήγωσέ με..

Δε φοβάμαι..

Μη τους πιστεύεις

Τελικά τα αγόρια κλαίνε

Το είδα με τα μάτια μου